Reisverslag

Appie, 26 juli 2010
Panama , Santiago de Veraguas 30°

Ein zwei Polizei

Het is weer maandag,

lieve mensen,

De week begon weer met een gezellige rustige dag, niets aan de hand: gewerkt in sona. In de avond kwamen wat mensen langs. Gewoon rustig avondje pilsje erbij, er werd geklopt want de bel doet het niet. En niet veel later klonk het zoemende geluid van een tatoeagemachine vanuit de slaapkamer. Er lag namelijk een half naakte jongedame op mijn bed. Het was Liz een vriendin van me die dr nieuwe tatoeages liet zetten. Gewoon een rustig maandagavond dus.
De dinsdag was nog veel rustiger want na het werk ben ik vrijwel meteen gaan slapen na mijn bordje rijst met bonen.
Toen was het woensdag: Zoals afgesproken kwamen Katyana, Odys, Lyndon en nog een paar vrienden langs om een pintje te drinken. Lyndon kwam met twee vrienden van hem, Omar en Hymen. Hymen kende ik al maar Omar niet. Na een fijne avond/nacht met de nodige pintemannen en wat wijn was het tijd om te gaan slapen. Terwijl Odys (een goede vriendin van Katyana) op de spullen lette konden wij rustig gaan slapen. Goed en wel in dromeland werd Katyana wakker en zei dat haar ipod ontbrak. Lyndon werd dus ook weer wakker gemaakt en belde zijn twee maten op om direct terug te komen. Even later waren zij weer terug maar wisten niks van de Ipod. Na even gepraat te hebben had ik een voor gevoel dat Omar van meer wist. Vriendelijk vragen om de spullen terug te geven had geen zin. We besloten dus met zn 4e (Lyndon, Omar, Hymen en ik) naar de plek te gaan waar hun heen waren geweest. Hymen vertelde dat hij naar de wc was geweest terwijl Omar even verdwenen was richting een bouwplaats. Daar werd wat rond gezocht en daar vonden we iets. Niet een Ipod maar mijn camera. Mijn camera! Een klein half uurtje later kwam de politie omdat er nogal wat lawaai gemaakt werd. Iedereen op de grond met de handen op de rug. Gelukkig vroeg de politie vrij snel aan Omar: “Wat is er met jou gebeurd? “ En dus konden Hymen, Lyndon en ik het verhaal vertellen, met mijn camera als bewijs. De politie verhoorde Omar nog een beetje toen hij op de grond lag en vertrok daarna weer snel. Politie uit het zicht werd er nog geprobeerd om de Ipod van Katyana boven water te halen maar het had geen zin. Terug naar huis en gaan slapen dan maar.
De Ipod en camera waren gestolen door Omar dat wisten we zeker en dus werden er op donderdag avond wat dingen geregeld om hem terug te krijgen. We zouden bij zijn huis langs gaan om even met hem te praten (op zn Panamees) en het apparaat terug te krijgen, dit ging niet door omdat Omar besloot om te bellen en morgen langs te komen.
De vrijdag begon zoals gewoonlijk, werken op de plantage. De ene plant methode (een stuk Teak wortel) is nu klaar en dus werd er begonnen met het planten van de zaailingen. Eindelijk werden de eerste planten van de kwekerij geplant! Dit luide overigens ook het einde van mijn werk op de plantage in. Vanaf nu zal ik me focussen op het afsluiten van mijn stage: de tijdstudie en laatste rapporten. Komende woensdag ga ik nog even langs om afscheid te nemen van de mensen in Sona.
Maar goed ik was aan het vertellen over de Ipod. Op vrijdag kwam Omar langs, Katyana en Lyndon waren al bij mij. Hij zei dat hij echt niet wist waar hij was maar hij voelde zich wel schuldig en dus betaalde hij 250 dollar om de schade te vergoeden. Dat was prima maar we zouden ook dezelfde avond nog naar zijn huis gaan om het hele verhaal aan zijn moeder te vertellen. Prima hij zou nu gaan en dan konden we later langs komen. 5 minuten later kwam hij terug om te vragen of we niet toevallig een andere versie van het verhaal konden vertellen, want hij schaamde zich toch wel. Vooruit dan. Tegelijkertijd werd er een voorstel gedaan, er werd een plastic zak bij mijn huis gelegd. Als de Ipod op miraculeuze wijze hierin zou belanden voor vanavond 21.00 dan werd er niet met de moeder van Omar gepraat. We gingen eten met z'n drieën en op weg naar het restaurant kwam Omar naar de auto. Hij had toevallig de Ipod gevonden en vroeg of hij deze mocht geven op voorwaarde dat er niet met de politie of mamalief werd gepraat. Prima, eind goed al goed. Zo eindigde mijn eerste ervaring met de politie deze week.
Nadat de ipod terug was, werd het tijd voor de kroeg. Herez een biljart cafe waar de lokale bands optreden was het doelwit. Ondertussen waren de helft van alle mensen bekenden van me en het was een super gezellige avond. Prima Rock, spaans- en engelstalig, Flesje bier voor 50 cent ik vermaakte me daar prima. Toen de kroeg om 2 uur sloot stonden we met een groep te besluiten waar nu heen te gaan. De eigenaar van een prachtig mooi oud volkswagenbusje wist wel een lokatie en we waren dan ook klaar om met een groep te gaan naar het huis van een van hen. Toen kwamen de wouten. Aangezien het hier in panama legaal is om dingen te stelen maar niet om op straat te staan bij 3 lege bierflessen werden we met 11 man opgepakt. 11 maal drinken op straat, De hele club was compleet, Eduardo, Lyndon, Katy, Odys nog enkele kerels die ik van eerder ken. Met zijn allen werden we in een pickup gestapeld om een nachtje te brommen. Op het politie station werden we allen gehandboeid, in een kippenren gestopt en aan het gaas vast geketend. We werden voor de keuze gesteld, bekennen dat je aan het drinken was en 10 uur vast te zitten of niet bekennen en 24 uur vast zitten, lang leve de democatie in Panama. Ik weigerde natuurlijk. Zolang ik niets fout deed wil ik niet ten onrechte door die honden vast gezet worden. Dus werd het leuker gemaakt, zolang ik niet bekende mocht ik het land niet verlaten, en het zou minstens 24 uur duren voordat er ook maar enig contact werd gemaakt met instellingen van de Nederlandse overheid. Dan maar wel maar natuurlijk niet zonder heerlijke tsunami van de smerigste woorden die ik maar kon bedenken.
Gelukkig kon iedereen flink om de situatie lachen en ik heb me daar prima vermaakt in de cel. Slapen ging aan het begin wat moeilijk met 1 hand omhoog aan het gaas maar na wat kleine aanpassinkjes ging heb ik prima geslapen in de kooi. Na de vrijlating om 10 uur was het tijd de rest van de dag niks anders te doen dan te slapen. En 's avonds heerlijke pizza te eten met goed gezelschap natuurlijk.
De zondag werd er zoals afgesproken geraft! Dit keer niet voor dure Europese prijzen in Oostenrijk maar een mooie toch van 3 uur voor 25 dollar. Samen met Lyndon filipe en Eduardo werden we opgehaald in Santiago om een super vette dag te gaan raften in Santa Fe. Jason de eigenaar van het bedrijf bleek een ontzettend relaxte kerel te zijn en hij heeft dan ook nog wat leuke ideetjes voor wanneer Der Jan Und Die Ina de oceaan oversteken. De rafting tocht ging door de jungle met fantastisch grote een mooie bomen langs het water. De rotsblokken waren gigantsch groot en het was dan ook vrij moeilijk om er langs te komen zonder problemen. De trip werd afgesloten met een kratje bier en de nodige sterke verhalen.

Verras Appie in Panama met een belletje via HalloBuitenland.nl

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag